عینک آزمایشگاهی به منظور حفاظت انسان در برابر مواد خاصی که به شکل بالقوه خطرناک می باشند طراحی شده است . حفاظت چشم و منطقه ی صورتی توسط آن ها صورت می گیرد . عینک های آزمایشگاهی در مقایسه با عینک های ایمنی در برابر مواد خطرناک و درجه حرارت بالا ، پاشیدن مایع ، گرد و غبار و اثر گذاری نوری حفاظت بیشتری را به دست می دهند . عینک آزمایشگاهی به سه شکل گوناگون دیده می شود یعنی تهویه مستقیم ، تهویه غیر مستقیم و عینک های آزمایشگاهی فاقد تهویه ( دریچه ) .
یک جریان مستقیم از هوا اجازه داده می شود که از محیط کار به درون عینک راه یابد . در محلی که تماس با ماده ی خطرناک و پاشیدن یا بخار خطرناک به چشم نخورد استفاده از این نوع عینک می تواند سطح مناسبی از محافظت را به دست آورد .
وجود یک دریچه ی پوشیده شده مانع پاشیده شدن ماده ی خطرناک می شود و به حرکت آزاد جریان هوا اجازه داده می شود گرچه جلوی عبور مستقیم مایع گرفته می شود . هدف به کار گیری این عینک ها محدود سازی یا جلوگیری از پاشیدن مایع به درون عینک می باشد . در صورتی که پاشیدن ماده ی شیمیایی خطر داشته باشد ، استفاده از این نوع عینک می تواند یک راه حفاظتی مطلوب باشد .
هیچ گونه دریچه ای به چشم نمی خورد و این دسته از عینک ها جلوی ورود و عبور گرد و غبار ، مایع و بخار ها را می گیرند . در رابطه با جنبه های کاربردی که در آن ها بخار ماده ی شیمیایی خطرناک می باشد ، استفاده از این عینک ها به عنوان یک راه حفاظتی می باشد .
عینک های دسته سوم ( فاقد تهویه ) عینک های نیستند که در برابر گاز ایمن باشند و در رابطه با مواردی که عینک های آزمایشگاهی ضد گاز بایستی به چشم زده شوند ، به کار گیری این دسته از عینک ها به شکل درستی قدرت حفاظت را فراهم نمی کند .
