کلرید مس (II) به عنوان کاتالیزور در فرآیندهای مختلفی استفاده میشود. از کلرید مس (II) به عنوان کاتالیزور در فرآیند واکر استفاده میشود که کاربرد صنعتی مهم است. در جای دیگر، کلرید مس (II) به عنوان کاتالیزور در تولید کلر کاربرد دارد؛ کلرید مس (II) کلر را در تولید وینیل کلرید و دی کلرواتان کاتالیز میکند. کلرید مس (II) در چرخه مس-کلر که در آن بخار را به یک ترکیب اکسیژن مس و کلرید هیدروژن تبدیل میکند و بعد از آن از الکترولیز کلرید مس (I) در چرخه بازیافت میشود.
سنتز ترکیبات آلی دیگر کاربرد کلرید مس (II) است. کلرید مس (II) بر روی کلردار کردن هیدروکربنهای آروماتیک تاثیر میگذارد که اغلب در حضور اکسید آلومینیوم انجام میشود. کلرید مس (II) میتواند موقعیت آلفا ترکیبات کربونیل را کلردار کند. کلرید مس (II) در حضور اکسیژن نیز میتواند فنولها را اکسید کند. دی هیدرات کلرید مس (II) هیدرولیز استونیدها را بهبود میبخشد. همچنین کاتالیزور رادیکال آزاد سولفونیل کلرید به الکنها را کاتالیز میکند. کلرید مس (II) مانند همه ترکیبات مس نیز در تست شعله رنگ آبی یا سبز را نشان میدهد.
کلرید مس (II) در صورت بلع، تماس با پوست خطرناک و سمی است و باعث سوزش پوست و آسیب جدی به چشم میشود. کلرید مس (II) ممکن است باعث التهاب تنفسی نیز شود. کلرید مس (II) برای حیوانات آبزی بسیار سمی و خطرناک همراه با تاثیرات طولانی مدت زیست محیطی است. مسمومیت کلرید مس (II) مس میتواند باعث تغییر رفتار، اسهال، ناتوانی در جذب مواد مغذی و بسیاری از مشکلات و بیماریهای دیگر شود. سمیت مس نیز باعث ایجاد همولیز و سمیت کبدی از جمله نکروز کبدی میشود که ممکن است کشنده باشد.
راه اصلی دفع مس از طریق صفرا است. سمیت بیوشیمیایی مس ناشی از تاثیرات کلرید مس بر ساختار و عملکرد بیومولکولها مانند DNA، غشاها و پروتئینها به طور مستقیم یا از طریق مکانیسمهای رادیکال اکسیژن مشتق میشود. میزان سمیت مس بسته به ترکیبات آن متفاوت است. مهمترین نمکهای محلول مانند سولفات مس (II)، کلرید مس (II) معمولا نسبت به نمکها با انحلال پذیری کم مانند هیدروکسید مس (II) و اکسید مس (II) سمیتر هستند.
