کلرید هیدروژن گازی بی رنگ با بوی تند و با طمع اسیدی است و از هوا سنگین تر می باشد. این ماده به آسانی به مایع تبدیل شده و ایجاد یک مایع بیرنگ را می نماید این ماده با فلزات و اکسیدهای فلزی و هیدروکسید آنها ترکیب میشود. گاز کلرید هیدروژن در صورتیکه در آب حل شود،اسید کلریدریک نامیده می شود. اسید هیدروکلریک از جمله اسیدهای معدنی قوی به شمار می رود و مایعی بیرنگ و یا متمایل به زرد کم رنگ بوده و بسیار خورنده و غیر قابل اشتعال است. هیدروکلریک اسید به طور طبیعی در اسید معده یافت میشود. پیاچ (pH) این اسید بین ۰ تا ۲ میباشد. هیدروکلریک اسید از قدیم به نامهای اسیدم سالیس، موریاتیک اسید و ارواح نمک معروف بوده و از ویتریول )سولفوریک اسید) و نمک طعام به دست آمد. هیدروکلریک اسید آزاد ابتدا در قرن شانزدهم توسط آندریاس لیباویوس رسماً معرفی شد. بعدتر، توسط شیمیدانهایی مثل ژوهان رودولف گلابر، جوزف پریستلی و همفری دیوی در تحقیقات علمی شان مورد استفاده قرار گرفت.
کاربرد هیدروکلریک اسید:
تولید انواع مواد شیمیایی
در بسیاری از پروسه های غذایی
شستشو و اسید شویی فلزات
خنثی سازی ترکیبات آلکالین یا ضایعات فلزات
احیا اوره
هشدارهای حفاظتی:
تماس با چشم:
غلظت بخارات، میست و قطرات این ماده میتواند سبب تحریکات شدید، سوختگی و کوری چشم شود.
تماس با پوست:
میتواند سبب تحریکات شدید پوستی، قرمزی، تاول و درد و سوختگی و صدمات پوستی شود.
بلعیدن و خوردن:
میتواند سبب زخمهای خورنده در دهان، گلو، مری و شکم شود. علایم آن شامل سختی در قورت دادن، عطش، استفراغ و حالت تهوع، اسهال، صدمات شدید، اغما و مرگ است.
تنفس:
محلول این ماده بسیار خورنده است و تاثیرات آن بستگی به غلظت و مدت زمان تماس دارد. بخارات این ماده میتواند سبب تحریکات شدید بینی، زخم گلو، انسداد، سرفه و سختی شود. در مدت مواجهه با این ماده زخم در بینی و گلو ایجاد میشود.
